Βγαίνω στην βροχή….
Χωρίς ομπρέλα…
Δεν με νοιάζει να βραχώ….
Αλήθεια δεν με νοιάζει….
Οι στάλες χαϊδεύουν το πρόσωπο μου….
Τα μαλλιά μου….
Βαδίζω πιο αργά….
Τα τακούνια μου αφήνουν τα σημάδια τους
στους βρεγμένος δρόμους….
Δεν με νοιάζει να βραχώ…
Αλήθεια δεν με νοιάζει….
Τα ρούχα μου κόλλησαν πάνω μου….
Πήραν το σχήμα του σώματος μου…
Τα μαλλιά μου πέφτουν στο πρόσωπο μου…
Τώρα βαδίζω πιο αργά….
Δεν με νοιάζει να βραχώ….
Αλήθεια δεν με νοιάζει…..
Δεν έχω προορισμό….
Δεν θέλω να φτάσω κάπου…
Θέλω απλά να κινούμε παρέα με τις στάλες….
Ν΄ακούω τον ήχο τους…
Πάνω στα πεζοδρόμια…..
Στους δρόμους…..
Πάνω μου……
Δεν με νοιάζει που είμαι μούσκεμα…..
Σαν να μην φορώ ρούχα πια….
Εγώ ….
Η καρδιά μου….
Και οι χτύποι της…..
Μισώ την βροχή….
Σου το έχω πει αυτό;
Μα αλήθεια δεν με νοιάζει να βραχώ…….
Ευχαριστώ τον protoplasto για τον ήχο της βροχής!!
