Σαν ρούχο δανεικό

Μου είχες κάποτε υποσχεθεί πως θα σταθούμε εκεί
να κοιτάμε μαζί
το φανάρι να ανάβει
πότε πράσινο και πότε κόκκινο.

Ξαπλωμένοι σε μια γκρίζα άσφαλτο,
πιασμένοι από το χέρι,
σαν να μην υπάρχει άλλος κανείς
παρά μόνο εμείς....

εμείς...

δυο ξένοι μα γνωστοί θαρρείς από χρόνια...

εμείς...

σαν δυο στάλες από την ίδια καταιγίδα..
εμείς...








Που τόσο γρήγορα γίναμε εσύ και εγώ...

Εσύ εκεί και εγώ εδώ...
Σε μια γκρίζα πόλη...
τόσο κοντά μα τόσο μακριά..
Σε μια γκρίζα φωνή....
που δεν φτάνει ποτέ εκεί
και
δεν έρχεται ποτέ εδώ....

Κι αν κάποτε σε δω να περνάς...
θα σου πω...



Μην δίνεις όρκους που δεν θα κρατήσεις....

μοιάζουν με αστέρια που δεν λάμπουνε ποτέ....








Αντίο...
μην πεις τίποτε...

Σαν ρούχο δανεικό μοιάζουν τα λόγια σου πια...


Μόνος διάλεξες τον δρόμο δίχως γυρισμό....

Δεν έχω αλλάξει...

είναι που με πρόδωσες τόσες φορές....

Και αυτή η προδοσία πονάει ακόμη.....








Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα δίχτυα μου θλιμμένα
στα ωκεάνεια μάτια σου.

Εκεί αποσύρεται και φλέγεται μέσα στην πιο ψηλή φωτιά
η μοναξιά μου που τινάζει τα χέρια της σα ναυαγός.

Κάνω σινιάλα κόκκινα στα μάτια σου που απουσιάζουν
και κυματίζουν σαν τη θάλασσα στα πόδια ενός φάρου.