Ο αγώνας, η μιζέρια του «κάθε μέρα» γίνεται αύριο.
Τις νύχτες σε πνίγει το «χτες» και χάνεις το χρόνο.
Πηδάς το «σήμερα» για εκείνο που νομίζεις πως θα έρθει.
Μένεις στου κενού την μοναξιά. Κρύα τα δωμάτια τότε,
Ψηλοτάβανα. Ξύλινες σκάλες για να ακούς βήματα και να
Θυμάσαι πως έχεις μια καρδιά.
Σαν συμφορά που γίνεται και τρέχουν τα τακούνια στο παρκέ
να την προλάβουνε