Από τότε που με θυμάμαι, έχω στο μέτωπο σημάδι το ερωτηματικό.
Παρατηρώ χωρίς έλεος ακόμα και την φύση, που δεν επιδέχεται κριτική.
Παρατηρώ και περιμένω. Κάποτε πίστευα πως υπάρχουν απαντήσεις με μεγάλη σημασία. Πίστευα πως αξίζει τον κόπο να πέσεις στην καρδιά της θαλασσοταραχής για να τις ανακαλύψεις κι έλεγα πως χάνει το χρόνο εκείνος που κάθεται συνέχεια στη γαλήνη της άπνοιας. Τώρα καταλαβαίνω πως δεν υπάρχουν κύματα και φουρτούνες, δεν υπάρχει γαλήνη μήτε άπνοια. Φαντασιώσεις είναι και το λιμάνι και η θαλασσοταραχή.
Αντιθέσεις κι αντιφάσεις, ανόμοια που φτιάχνουν μια αρμονία. Έτσι είναι η φύση. Αλλά εμείς χαθήκαμε στις λέξεις. Για να επικοινωνούμε τις έχουμε, να μπερδευόμαστε καταφέρνουμε. Τεντώνεται ανάμεσα στα δύο άκρα η ζωή μας. Πολλές φορές, παρατεντώνεται και σπάει. Καλό και κακό, σωστό και λάθος. Με τόση πια προσήλωση στο μαύρο και στο άσπρο, χάνουμε όλες τις αποχρώσεις ανάμεσα.