Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν,
Μια ευθεία γραμμή που πάνω της ζωγράφισα τα όνειρα μου.
Πορεία χαραγμένη σαν μαύρη σκιά.
Τα βήματα μου πάνω σε σκακιέρα,
Υποτακτικοί ενός ονείρου που βούλιαξε στην λήθη.
Στάλες βροχής ξεθωριάζουν άγγιγμα ξένο.
Δαχτυλικά αποτυπώματα πάνω σε λείες επιφάνειες.
Δεν έμεινε τίποτε.
Ο άνεμος τα πήρε μακριά μου,
Ξέχασα να γυρίσω πίσω, χάθηκα.
Η γραμμή έγινε κύκλος κι εγώ γυρίζω ξανά και ξανά,
Σαν μαριονέτα που τα νήματα της κρατάνε χέρια ξένα.
Από την αρχή στο τέλος και από το τέλος στην αρχή.
Η βροχή συνεχίζει την ρυθμική πορεία της και εγώ περπατώ αγγίζοντας τις στάλες,
Σαν εξιλέωση, σαν απόπειρα φυγής……….
